काठमाडौं - झन्डै ४ वर्ष— ठ्याक्कै भन्नुपर्दा १३८४ दिन। १७ जुलाई २०२२ मा स्कटल्याण्ड विरुद्ध ओडिआई खेलेपछि विनोद भण्डारी राष्ट्रिय टोलीको राडारबाट निकै टाढा पुगेका थिए। नेपाली क्रिकेटमा नयाँ पुस्ताको लहर चलिरहँदा धेरैले सोचेका थिए, "अब विनोदको अन्तर्राष्ट्रिय यात्रामा पूर्णविराम लाग्यो।" तर, सबैका अड्कलबाजी र शंकाहरूलाई गलत साबित गर्दै 'द भेट्रान' विनोद भण्डारीले फेरि एकपटक राष्ट्रिय जर्सी पहिरिएका छन्। यो पुनरागमन केवल एउटा छनोट मात्र होइन, यो उनको कहिल्यै नथाक्ने साहसको प्रतिफल हो।

आर्मी क्लबको मेरुदण्ड: जहाँबाट संघर्ष जारी रह्यो
राष्ट्रिय टोलीबाट बाहिर रहँदा पनि विनोद कहिल्यै मैदान बाहिर रहेनन्। त्रिभुवन आर्मी क्लब को कप्तान र मुख्य खेलाडीको रूपमा उनले घरेलु क्रिकेटमा आफ्नो वर्चस्व कायम राखे। आर्मीका लागि खेल्दै गर्दा उनले कयौँ पटक टोलीलाई संकटबाट बचाए र प्रमाणित गरे कि उनको ब्याटिङ र विकेटकिपिङको धार अझै कम भएको छैन। आर्मीको त्यो अनुशासित प्रशिक्षण र निरन्तरको खेलले नै उनलाई राष्ट्रिय टोलीका लागि सधैँ 'तयार' अवस्थामा राख्यो।

सुदूरपश्चिम रोयल्स र एनपिएल (NPL) को त्यो उर्जा
भर्खरै सम्पन्न नेपाल प्रिमियर लिग (NPL) मा सुदूरपश्चिम रोयल्स बाट खेल्दा विनोदले जुन जोस देखाए, त्यसले पुनरागमनको आधार झन् बलियो बनायो। ठुलो मञ्च, उच्च दबाब र हजारौँ दर्शकका बीच उनले देखाएको कप्तानी कौशल र जिम्मेवार ब्याटिङले यो स्पष्ट पार्‍यो कि अनुभवको कुनै विकल्प हुँदैन। सुदूरपश्चिमका फ्यानहरूको माया र मैदानमा उनको सक्रियताले छनोटकर्ताहरूलाई एउटै सन्देश दियो— "विनोद भण्डारी अझै पनि नेपाली क्रिकेटका लागि एउटा ठुलो सम्पत्ति हुन्।"

नयाँ अनुहारहरू आउँदा खुसी हुनुपर्छ, तर पुराना र अनुभवी खम्बाहरूलाई बिर्सनु हुँदैन भन्ने उदाहरण हुन् विनोद। उनले यो बिचका १३८४ दिनमा कहिल्यै गुनासो गरेनन्। कसैलाई दोष दिएनन्। बरु, विभिन्न राष्ट्रिय र क्षेत्रीय लिगहरूमा आफ्नो पसिना बगाइरहे। उनले देखाए कि यदि तपाईँको खेलमा दम छ र मनमा देशका लागि खेल्ने चाहना छ भने, उमेर र समयले तपाईँलाई रोक्न सक्दैन।

आज युएई विरुद्धको मैदानमा विनोद भण्डारी फेरि उत्रिँदा, उनीसँग केवल ब्याट र ग्लोब्स मात्र छैनन्, उनीसँग झन्डै ४ वर्षको त्यो मौन संघर्ष र हजारौँ समर्थकहरूको विश्वास पनि छ।